Een verhaal van Klaas (onze eigen Geitenfluisteraar)

Een mooie vakantie vinden wij, de fiets uit de schuur halen 2 fietstassen vullen , afmelden bij de buren en lekker weg fietsen in eigenland . Zo ook 2 jaar geleden vertrokken we richting Leiden  > Noordwijk en zo door de duinen naar IJmuiden. Daar een overnachting en de volgende dag met prachtig weer overgevaren en verder fietsen richting Zaandam.  Rond 10.00 uur, koffietijd. We wandelen daar rond en daar zag ik haar voor het eerst . Ik stond even stil en bleef kijken. Ze lag heerlijk in de zon met haar hoofd omhoog. Ik keek om mij heen en was zeker niet de enige die verrast was. Ik vroeg mij af kan ik een foto van haar maken , ik keek naar mijn vrouw en zij keek naar mij en ik wist wel dat ik verder wilde fietsen met een foto van haar zoals ze daar lag. Ik ging er voor, ik keek nog een keer en zoomde met de lens in en, klik, ze staat er op.  Ik had haar, De Boerengeit , lag daar heerlijk in het gras en met een mooi witte vacht, een parel in de Zaanse schans. Kan je niet vergeten. Thuis gekomen vertelde Elbert mij dat er een Boerengeit was aangekocht. Ik verslikte me bijna, ik had er èèn gezien vertelde ik. En ze kwam ook op onze dierenweide . Een kleiner en jonger exemplaar , een lief en zeer bescheiden geit. Altijd beleefd en mekkerde altijd netjes met 2 woorden.  Een ander geit als alle anderen. Trekt niet aan je kleren en staat niet op je tenen , de ideale schoondochter zou het kunnen zijn. Maar ze werd aan alle kanten weggebeukt , en ik melde bij Elbert dat dit niet zo kon, menig keer moest ik voelen of haar ribben nog op een rij zaten. Maar Elbert zag het anders en die zei dat word wel anders, over een tijd is dat wel over. Dan zijn de rollen omgedraaid. Dan slaap je wel lekkerder maar het duurt nog zo lang. Maar inmiddels is dat zo ver. Een prachtig statig beest .  Wil alleen uit je handen eten want anders vallen haar bruine oorflappen voor haar ogen. Deelt nu wel zowel links als rechts beuken uit. Als wij over haar praten is het De Witte Parel, het voorjaar daarop kwam er een Witte Parel  junior bij . Zo goed als de zelfde uitvoering als de moeder.  Maar net als iedereen heeft men wel eens wat. Zij kreeg het aan haar poten en kreeg huisarrest , een paar keer werd er een behandeling gedaan door medische personeel uit eigen gelederen.  Ook de kleine parel kwam er ook niet zonder  pech doorheen. Die kleine heeft klem gezeten met haar poot en kreeg een tijdje een gipse pootje. Kreupel zoals het ging is het  prima in orde gekomen. De grote Parel ging een aantal weken op vakantie en kwam warempel zwanger terug.  Met een al duidelijk zichtbaar buikje lopen de 2 dames bijna onafscheidelijk over de weide. Dan wederom paniek, zondagmorgen vroeg kom ik bij de stal voor het  voeren en trof een lusteloze parel aan. Totaal niet herkenbaar. Eet niets en heeft geen interesse in wat dan ook. Trekt zich terug en dus tijd om alarm te slaan voor deze zwangere dame.  Direct een veearts geraadpleegd en die was al op het dorp en kwam ook direct langs . Zij kreeg een spuit  met de hoop dat het beter zou gaan. Maar dat gebeurde zeker niet. Het zal toch niet gebeuren dat…

Na  wederom overleg kwam de veearts weer en probeerde het nogmaals, maar ook nu weer, zeker niet beter. Al die tijd lag ze binnen , lusteloos, tijd om ons echt zorgen te gaan maken ?.  Elbert gaat in overleg met  de veearts en vertelde dat hij nog een ander middel had en dat direct zou inbrengen. En werkelijk daar kwam ze weer . Ze begon weer te eten en kwam weer naar buiten. Gelukkig kunnen we mede dankzij onze financiële steunpilaren zomaar een veearts laten komen en de  beesten een prima zorg verlenen. Vanavond Woensdag avond om 19.15 uur, 6 graden boven nul kom ik de straat in, en beide liggen tegen elkaar aan bij het hek van de konijnen , voor mij is 11 Februari  al een Valentijnsdag.

 

Klaas.